نمایش مبدأ برای فرهنگ مصادیق:برکات وجود معصومان و وظايف ما

<div class="head1">برکات وجود معصومان و وظايف ما</div>
== مقدمه ==
بیانات حضرت آیت الله مصباح در جمع بسیج دانشجویی خوزستان و دانشگاه شهید چمران اهواز <br/>
عید سعید ولادت امام عصرعجل الله فرجه الشریف را که برکت و نورانیتش ایام سال را فرا می گیرد به پیشگاه مقام معظم رهبری و همه دوستداران اهل بیت تبریک و تهنیت عرض می کنیم و از خدای متعال درخواست می کنیم که عیدی ما را تعجیل در ظهور آن حضرت قرار بدهد.<br/>
برکت حضوری و غیرحضوری امام عصرعجل الله فرجه الشریف<br/>
برکاتی که از ناحیه وجود مقدس ولی عصرعجل الله فرجه الشریف عائد مردم می شود طیف های مختلفی دارد. درک این امر بر معرفت بیشتر به مقامات اهل بیت[[صلوات]] الله علیهم اجمعین و مخصوصاً وجود مقدس ولی عصراروحنافداه مبتنی است. همه ما درباره وجود امام می دانیم که او انسانی است که در زمانی خاص و از پدر و مادری متولد شده است و روزی هم از دنیا خواهد رفت. حال، ممکن است عمری کوتاه یا احیاناً عمری بلندی داشته باشد، مثل امام عصرعجل الله فرجه الشریف که بیش از هزار سال عمر دارند. امام مثل همه انسان های دیگر با افرادی ارتباط دارد و از عوامل طبیعی متأثر می شود. رابطه امام با مردمی که با او مواجه می شوند، به صورت گفت وگویی حضوری است که طبعاً چنین رابطه ای در زمان حیات امام و به هنگام حضور او در جامعه است؛ و ارتباط امام با مردمی که غایب هستند و حضور ندارند، به صورت ارسال و دریافت پیام است. گاه، این پیام ها پیام هایی خاص و ازطریق کسانی است که با او ملاقات می کنند، آن چنان که در زمان غیبت صغری این گونه بود. در این دوره، بین ولی عصرعجل الله فرجه الشریف و مردم، یک نفر واسطه بود که پیام های مردم را به آقا و پیام های آقا را هم به مردم می رساند. وقتی این فرد از دنیا می رفت، شخص دیگری جانشین او می شد. آن ها چهار نفر بودند که یکی پس از دیگری، بین امام زمان و مردم واسطه بودند. غیبت صغری به این معناست که هنوز رابطه انسانی حضوری با آن حضرت فی الجمله ممکن است، ولو به واسطه فردی دیگر. امام عصرعجل الله فرجه الشریف به گونه ای دیگر نیز به مردم برکت می رسانند و آن برکتی است که در اثر توسلات و تضرعات مردم و واسطه قراردادن ایشان به مردم می رسد. در پیشگاه الهی، به برکت دعای ایشان و توجه ایشان، مشکلات توسل کنندگان حل می شود. البته، این توسلات به خود پیغمبر اکرم و ائمه اطهار نیزکه از دنیا رفته اند می شود، اما ارتباط با وجود مقدس ولی عصر نزدیک تر است و طبق بعضی از بیانات، حتی وقتی مردم به پیغمبر اکرم یا ائمه اطهار هم متوسل می شوند، آن ها امر را به امام حی حواله می دهند و اوست که نهایتاً حوائج مردم را برآورده و مشکلات آن ها رفع می کند. می دانیم که تقریباً همه مسلمان ها فی الجمله به توسل اعتقاد دارند؛ مخصوصاً شیعیان که به خصوص به حضرات چهارده معصومسلام الله علیهم اجمعین متوسل می شوند و خدا به برکت آن ها حوائج متوسلان را هم برآورده می کند.<br/>
اما طبق بسیاری از روایات، غیر از این وجود جسمانی که ما برای پیغمبر اکرم و اهل بیت معتقد هستیم، امام مرتبه وجودی دیگری نیز دارند؛ مرتبه ای فوق عوامل طبیعی و جسمانی که به آن مقام نورانیت می گویند. این امر مطلب غامضی است، اما آن قدر روایات شیعی و سنی دراین باره وجود دارد که اگر احصاء بشود، فوق حد تواتر است. خدای متعال نور اهل بیتسلام الله علیهم اجمعین را در مرتبه ای مقدم بر همه عوالم آفریده است و همه برکات و فیوضاتی که در عالم نصیب موجودات می شود، شعاعی از آن نور مقدس است. حتی تصور این امر هم کمی برای ما دشوار است، تا چه رسد به اینکه حقیقتش را دریابیم و کاملاً آگاهانه و عمیق آن را تصدیق کنیم. به هرحال، ما بر حسب تعبد به کلمات ائمه[[صلوات]] الله علیهم اجمعین می دانیم که چنین واقعیتی وجود دارد، اما نمی دانیم دقیقاً به چه معناست. در زیارت جامعه کبیره ای که از امام هادی[[صلوات]] الله علیه نقل شده و یکی از گنج های معارف اهل بیت است، می خوانیم: «خَلَقَکُمُ اللَّهُ أَنْوَارا فَجَعَلَکُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقِینَ حَتَّى مَنَّ عَلَیْنَا بِکُمْ فَجَعَلَکُمْ فِی بُیُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ یُذْکَرَ فِیهَا اسْمُهُ»، خطاب به اهل بیت است و می فرماید: خدای متعال شما را به صورت نوری آفرید که اطراف عرش الهی حلقه زده بودید: «فَجَعَلَکُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقِینَ». البته، ما نه معنای عرش خدا را می دانیم و نه معنای نور آن ها و نیز نمی دانیم که مراد از حلقه زدن نور در اطراف عرش خدا چیست. ما فقط اجمالاً می دانیم که حقیقتِ خیلی از چیزها را درک نمی کنیم.<br/>
== حقیقت روح ==
ما حتی به درستی نمی دانیم که روح خودمان چیست. همین روحی که با شما حرف می زند و با شما ارتباط برقرار می کند و در مقابل، روح شما که حرف او را می شنود و با او ارتباط برقرار می کند. این درک ها متعلق به روح است و نه به بدن؛ اما خود ما نمی دانیم که چه هستیم. این چه چیزی است که حرف می زند، اراده می کند، عشق می ورزد و می ترسد؟ ما پاسخ این پرسش را نمی دانیم. برخی از سر جهل یا از سر غرور، می گویند این همین دستگاه مغز و اعصاب است و چیزی دیگر نیست؛ اما آن ها که دقیق اند، در بحث های عقلی، اثبات می کنند که محال است منِ اراده کننده یا منِ دارای سایر صفات همان مغز و اعصاب یا همان سلول های مغزی باشد. من چیزی دیگر هستم و این ها ابزار کار من است. حکایتش مثل داستان راننده و ماشین است؛ ماشینی را فرض کنید که راننده ای پشت فرمان آن نشسته و هوا هم تاریک است. کسی که از بیرون نگاه می کند، اصلاً راننده را نمی بیند، بلکه او فقط اتومبیلی را درحال حرکت می بیند. اگر بپرسی چرا ماشین حرکت می کند، می گوید بنزین می سوزد و به انرژی تبدیل می شود و انرژی ماشین را به حرکت در می آورد. در نگاه او، علت چپ یا راست رفتن ماشین این است که فرمان اتومبیل به چپ یا راست می چرخد. او درست می گوید، اما مسئله این جاست که چه کسی استارت می زند، چه کسی فرمان را در دست می گیرد و آن را به این طرف و آن طرف می چرخاند. این گروه به دنبال پاسخ چنین پرسشی نیستند و می گویند: نه تمام مسئله همان است که گفتیم و این ها دیگر خودش می شود. روح ما نسبت به بدن مان همین حال را دارد؛ همانند راننده ای است که پشت این شیشه های سیاه پنهان است؛ اما اوست که این بدن را به حرکت در می آورد، اراده می کند و حتی می تواند حرکات مغزش را کنترل کند. اگر روح قوت پیدا کند، می تواند بر فعالیت های بدن تسلط پیدا کند. فردی که روحی قوی دارد می تواند علاوه بر بدن خودش، بر بدن دیگران نیز تسلط پیدا کند؛ مانند مرتاضان که همه درباره آنان چیزهایی می دانند. حال، اینکه این روح چیست و از چه سنخی است، ما نمی دانیم. بله، برخی از حکیمان و محققان و عارفان تحقیقاتی کرده اند و اجمالاً برای روح اوصافی بیان کرده اند. برای مثال، می گویند موجود مجردی است و از سنخ علم است؛ اما این ها مفاهیمی مبهم است. بالاخره، این روح چیست؟ من می دانم هستم، اما من چه کسی هستم؟<br/>
وقتی ما روح خودمان که عین خودمان است را درست نمی شناسیم، آن وقت توقع داریم که کنه همه حقایق عالم را درک کنیم؟ خب، توقع به جایی نیست و باید کمی متواضع باشیم. باید اعتراف کنیم که خیلی چیزها هست و ما آن را درک نمی کنیم. گاه، ما اجمالاً می دانیم که چیزی هست، یعنی گاه دلایلی وجود دارد که چیزی هست، اما ماهیت دقیق آن را نمی دانیم. حتی این امر گاهی در بین موجودات مادی ای رخ می دهد که می شناسیم و کمابیش در آن ها تصرف می کنیم؛ یعنی ما از آن ها استفاده هم می کنیم، اما نمی دانیم چیست. برای مثال، همین وسیله ای که امروز در دسترس همه مردم قرار دارد، تلویزیون. شما دکمه ای را فشار می دهید و صورتی ظاهر می شود و صدایی پدید می آید که شما می بینید و می شنوید، با حرکتی دیگر، کانالی دیگر و شخصی دیگر را می بینیم. خب، آیا قبل از اینکه شما تلویزیون را روشن کنید، این امواج وجود دارند یا اینکه با فشار دکمه تلویزیون آن ها ایجاد می شوند؟ می دانیم که این ها از قبل وجود داشته است، اما ما راهی برای ارتباط با آن ها نداشتیم؛ پس چیزی بوده است و ما از آن بی خبر بوده ایم. هم اکنون در همین فضا، خدا می داند چقدر امواج ناشناخته وجود دارد و هریک چه تأثیراتی دارند. علم به چنین چیزی مبتنی است بر اینکه ما چه وقت آن ها را کشف کنیم و راه کنترل و استفاده از آن ها را به دست بیاوریم. پس، باید بپذیریم که خیلی چیزها هست و ما نمی دانیم، نمی شناسیم و حقیقتش را درک نمی کنیم. حال این ها که از سنخ مادیات است، اما درباره روح، ما حتی روح خودمان را هم نمی شناسیم.<br/>
== نور وجود معصومان، مقدم بر عالم هستی است ==
طبق صدها روایتی که ازطرق مختلف و حتی ازطریق اهل سنت هم نقل شده و در کتاب های معتبر اهل سنت آمده است، اول خدا نور پیامبر و نور علیعلیهماالصلاه والسلام را با هم آفرید. آن ها یک نور بودند و بعد منشقّ شدند؛ نصفش نور پیغمبر شد و نصفش نور علی. از این نور چه ها آفریده شد! همه آن برکاتی که در بهشت و در نعمت های خدا هست، از شعاع نوری است که نصفش نور پیغمبر اکرم و نصف دیگرش نور امیرالمؤمنین است. به هرروی، ما از معنای این ها سردر نمی آوریم. گاه، امامان معانی این ها را به خواص اصحاب می گفتند و گاهی هم می گفتند که این ها را به همه نگویید، چون همه نمی توانند درک کنند و انکار می کنند. انکار بی دلیل، نمره منفی دارد. وقتی آدم درباره چیزی که نمی داند، بگوید نیست، در مرتبه ای از کفر قرار می گیرد.<br/>
به هرحال و الحمدلله، ما به چنین امری معتقدیم. کتاب های مفاتیح و زیارت جامعه چاپ شده است و دیگر امکان اخفای حقیقت نور معصوم وجود ندارد. بزرگان ما همواره زیارت جامعه را می خوانده اند؛ برای مثال وقتی حضرت امامرضوان الله علیه در نجف بودند، هر شب زیارت جامعه را می خواندند. این مقام نورانیت چیزی فراتر از عرصه زمان است. در فلسفه الهی اثبات می شود که فقط موجودات مادی در ساحت زمان قرار می گیرند و زمان بُعدی از ابعاد وجود مادی است، یعنی بُعد چهارم این عالم. این امر، به نحوی، در قضیه اینشتین نیز بیان شده است. اگر چیزی از عالم ماده فراتر برود، آن جا دیگر اصلاً عالم زمان نیست. ازاین رو، کسانی که با آن عوالم ارتباط دارند، هم گذشته را می بینند و هم آینده را؛ آینده ای که هنوز در عالم زمان تحقق پیدا نکرده است، اما در ظرفی دیگر و در عالمی دیگر وجود دارد. برخی افراد می توانند با آن عالم ها ارتباط پیدا کنند و این حادثه را در ظرف و عالمی دیگر ببینند.<br/>
== معصوم، واسطه فیض الهی ==
به هرحال، مقام نورانیت اهل بیت[[صلوات]] الله علیهم اجمعین مقامی است که واسطه فیض الهی با همه عوالم است. یعنی، آن قدر این مقام ارزش دارد که همه برکات سایر عوالمْ شعاعی از وجود آن هاست. آن ها هدف اصلی خلقت الهی هستند و چیزهای دیگر طفیلی آن هایند. در حدیث کساء می خوانیم که اگر به سبب وجود شما نبود، آسمان و زمین و ماه و خورشیدی خلق نمی شد. اجازه بدهید، برای تقریب به ذهن، مثالی از عالم جسمانی خودمان بزنیم. فرض کنید، در منطقه ای معدنِ الماسی وجود دارد که هر گرم یا حتی هر قیراط آن ارزش بسیار زیادی دارد، منتها این الماس ها در اعماق معدن ذغال سنگ قرار دارند و باید آن ها را به سختی استخراج کرد. فرض کنید سرمایه داری بیاید، این زمین را بخرد، استخراج از معدن را آغاز کند، سنگ ها و خاک هایش را کنار بریزد تا به آن عمقی از زمین برسد که معدن الماس هست، و از میان خروارها ذغال سنگ، چند گرم الماس پیدا بکند، آیا می توان گفت او به هدف ذغال سنگ این کارها را کرده است؟ اگر کسی بپرسد شما این زمین را برای چه خریدید، پاسخ الماس خواهد بود. بله، از ذغال سنگ هایش هم استفاده می شود، اما هدف اصلی الماس بود. در واقع، در کنار الماس، مقداری ذغال سنگ هم استخراج شد. اگر الماسی در کار نبود، این همه پول خرج نمی شد و ذغال سنگ طفیلی الماس است. البته، ذغال سنگ هم چیز کم ارزشی نیست و خدمت های زیادی به تمدن بشری کرده است و حتی هنوز هم بسیاری از قطارها با ذغال سنگ کار می کند، اما ذغال سنگ، در مقایسه با الماس، ارزش ندارد. در مقام تشبیه، انوار اهل بیت مانند آن الماس هایی اند که هدف اصلی خلقت هستند. اینکه آن ها چه مقامی دارند و چقدر می ارزند، ما نمی توانیم درک کنیم. ارزش آن ها با اعداد و ارقامی که با آن آشنا هستیم، محاسبه نمی شود. گاه، با یک اشارهاهل بیت و حتی با اشاره ای از امام زاده ها، بیماری شفا می یابد که میلیون ها برای او خرج کرده اند و درمان نشده است. صدها و هزارها نمونهاین چنینی داریم و برخی از نزدیک دیده اند که در حرم حضرت رضا[[صلوات]] الله علیه، عده ای شفا پیدا کرده اند.<br/>
== خاطره ای از مقام معظم رهبری ==
چند ماه پیش، در مشهد، به خدمت مقام معظم رهبری شرفیاب شدم. صحبت از کرامات حضرت رضاعلیه السلام شد. ایشان فرمودند که برای مشهدی ها کرامات حضرت رضاعلیه السلام چیزی عادی است و آن ها از این مسئله که بگویند امروز حضرت کوری یا معلولی را شفا داد، هیچ تعجبی نمی کنند. آقا فرمودند: من بچه بودم که به مسجد پدرم در بازار می رفتیم. این مسجد معروف بود به مسجد ترک ها. در مسجد، مکبری بود به نام کربلایی که نابینا بود و حتی به او کربل رضای عاجز می گفتند. (آقا فرمودند که مشهدی ها به نابینا عاجز می گویند.) کربلایی رضای عاجز به مسجد می آمد و تکبیر می گفت. ما بچه بودیم و سال ها بود که او را می شناختیم و کوری او را دیده بودیم. روزی من پیش پدرم بودم که این کربلایی رضا آمد، اما بینا شده بود. پدرم از او پرسید: کربلایی رضا من را می بینی؟ گفت: بله آقا و سپس قیافه پدر من را شرح داد. پدرم شنیده بودند که کربلایی شفا گرفته است و می خواستند خودشان ببینند. من هم آن جا بودم و دیدم همان کربلایی رضایی که هر روز کور می آمد، امروز بینا شده بود. این کربلایی دختری داشت که در وقت کوری دست کربلایی را می گرفت و پدر نابینایش را به مسجد می آورد. بعد از اینکه در مسجد مستقر می شد، دیگر به کسی نیاز نداشت. ما جستجو کردیم که چرا شفا داده اند. گفتند: سال ها بود که این دختر بچه دست کربلایی را می گرفت و به مسجد می آورد. کم کم دختر بزرگ شد و به اصطلاح آب و رنگی پیدا کرده بود. روزی بعضی از بچه های بازار متلکی گفته بودند و کربلایی هم شنیده بود. او نتوانسته بود تحمل کند و به دخترش گفته بود دست من را بگیر و مرا به حرم ببر. در حرم، کربلایی به دخترش می گوید تو برو خانه من این جا می مانم. او به امام رضاعلیه السلام عرض کرده بود: آقا! من سال هاست که نابینا هستم و حتی یک بار هم گله نکردم، زندگی من با فقر گذشته است، اما یک بار هم گله نکردم و گفتم تقدیر خداست و من هم راضی هستم به رضای خدا، اما تعرض به ناموسم را تحمل نمی کنم؛ یا من را شفا بدهید یا همین جا مرگم بدهید. من دیگر طاقت ندارم متلک های مردم را به ناموس خودم تحمل کنم. کربلایی به حضرت متوسل می شود و بعد از مدتی خوابش می برد. در خواب، حضرت رضاعلیه السلام او را شفا می دهند. مقام معظم رهبری خودشان این داستان را نقل کردند و فرمودند من خودم این جریان را دیده ام، وگرنه برای مردم مشهد این چیزها خیلی عادی است و آن ها هر روز از این چیزها می بینند.<br/>
== کرامات معصومان و ادراک انسانی ==
معنای این حکایت چیست؟ امام رضایی که هزار سال پیش از دنیا رفته، آن جا دفن شده است با کدام گوش می شنود؟ چطور اراده می کند که فردی را شفا بدهد؟ آدم مرده ای که هزار سال پیش، این جا دفن شده است، چگونه چشم نابینایی را بینا می کند؟ با چه ابزاری، با چه عمل جراحی ای و با چه دارویی؟ هیچ کدام از این ها در کار نبوده است و فقط اراده و توجه حضرت چنین کاری را کرده است. توجه حضرت رضاعلیه السلام فرد نابینایی را بینا می کند که سی یا چهل سال کور و اصلاً معروف به عاجز و نابینا بوده است. این چه قدرتی است؟ با چه چیزی می توان این قدرت را سنجید؟ چقدر می ارزد؟ در چنین مواردی است که انسان می تواند حدس بزند که پیامبر و امامانعلیهم الصلاه والسلام چه مقامی دارند. آن ها چه قدرتی دارند که برای مثال در ایام شلوغ، همزمان، سخن میلیون ها انسان را می شنوند؟ نیمه شب هایی که در جمکران، چند میلیون انسان با هم می گویند یا صاحب الزمان، امام عصرعجل الله تعالی فرجه چند تا از این درخواست ها را می شنود؟ خود امام کجاست؟ بر فرض که همین جا هم باشد، اما چگونه چندمیلیون صدا می شنود؟ چطور صداها را از هم تشخیص می دهد؟ همزمان، افرادی با زبان های فارسی، عربی، ترکی، انگلیسی و اردو سخن می گویند، او چگونه حاجت شان را در می یابد؟ چگونه حاجتشان روا می کند؟ این قدرت از کجاست و چه چیزی است که این ها را درک می کند؟ آیا همان سلول های مغز است؟! همان سلول های مغزی که من و شما هم داریم و بعد از مرگ، از کار می افتد! یا اینکه این نورانیت چیز دیگری است که نمی دانیم اسمش را چه بگذاریم و لذا می گوییم نور. همان طورکه درباره خدای متعال هم می گوییم خدا نور است. قرآن می فرماید: «اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»<ref>نور، 35</ref> تعبیر، تعبیری مقدس است؛ چیزی را که نمی دانیم حقیقتش چیست، می گوییم نور است؛ اما مراد از آن نور این نور عادی نیست.<br/>
== نور معصومان، فراتر از عالم مادی ==
این مقام است که معصوم را فوق زمان قرار می دهد. این مقام در سال فلان متولد نمی شود که در سالی دیگر هم از دنیا برود. این مقام مرگ و حیات ندارد و حیات همه تحت شعاع اوست. برخی کمابیش این مقام را درک می کنند؛ برای مثال ما شیعیان اجمالاً از چنین جایگاهی آگاه هستیم. ازاین رو، وقتی کسی در بیابانی گیر می کند، می گوید: یا صاحب الزمان و مشکلش حل می شود. حتی برخی از راننده های ارمنی هم وقتی در بیابان ماشینشان خراب می شود یا تصادف می کنند، به ابوالفضل متوسل می شوند و مشکلش حل می شود. حال، وقتی در وسط بیابان، راننده ای ارمنی می گوید، یا ابوالفضل، ابوالفضل کجاست؟ چه وقت صدایش را می شنود؟ چطور می تواند مشکل او را حل کند؟ در این ماجرا، به طورقطع، فراتر از این بدن و این روحی که متعلق به بدن است، چیز دیگری هم هست؛ البته، ما نمی دانیم چیست. عرض کردم، ما حتی همین امواج الکترومنیتیک را هم نمی شناسیم و نمی دانیم چیست، همین امواج رادیویی را که پخش می شود نمی دانیم چیست، بلکه فقط اثرش را می بینیم، والا نمی دانیم حقیقت آن چیست. شاید در همین فضا، هزاران نوع موجودات دیگری هم باشند که ما اصلاً هیچ خبری از آن ها نداریم. اگر روزی آن ها کشف بشوند، درمی یابیم که موجودات دیگری هم بوده است و ما نمی دانستیم.<br/>
خدا را شکر می کنیم که همین معرفت ناقص درباره مقامات اهل بیتعلیهم الصلاه والسلام را به همه ما عنایت فرموده است. همه ما به این امر معتقدیم که این حضرات مقامی بزرگ دارند و وقتی به آن ها متوسل می شویم، می توانند حاجت آدمی را بدهند. آن ها می توانند نزد خدا دعا کنند و از خدا بخواهند که حاجت افراد ملتمس را برآورده کند. حاجت دادن آن ها و دعاکردن شان یکی است؛ زیرا آن ها خودشان، به خودی خود، هیچ ندارند و کمالشان هم در این است که هیچ چیزی را متعلق به خودشان نمی دانند. آن ها بنده ای محض اند و به سبب همین بندگی خالصانه است که همه چیز دارند.<br/>
== به کارگیری آموزه های اهل بیت ==
حال، ما باید از این مقاماتی که اهل بیت دارند، به صورت های مختلفی و متناسب با خودمان، استفاده کنیم. نخست، باید از همان پیام های لفظی ایشان درست استفاده کنیم؛ پیام هایی که هزار و چند صدسال پیش داده اند. عالمان زحمت کشیده اند و با خون دل این روایت ها را ضبط کرده اند. دستگاه چاپ و نشر نبوده است و آن ها باید با قلم و مرکب، روی کاغذ حدیث ها را می نوشتند و آن را از چشم دشمنان پنهان می کردند. گاه، آن ها کتاب هایی را که با زحمت فراوان فراهم کرده بودند، از ترس دشمنان، زیر خاک دفن می کردند؛ شبیه آن چه در زمان طاغوت و پیش از انقلاب بود که بسیاری از فعالان و مبارزان بسیاری اسناد را دفن می کردند که به دست ساواک نیفتد و سپس موقع حاجت، بیرون می آوردند. بسیاری از اصحاب امام صادق و امام موسی بن جعفرعلیهماالسلام مدت ها، روایات اهل بیت را دفن کردند و بعدها وقتی از زیر خاک بیرون آوردند، بسیاری از آن ها پوسیده بود. با چنین مشقت هایی کلمات اهل بیت را به ما رسانده اند. تصورش را بکنید و ببینید که چقدر در چنین فضایی کارکردن سخت است. آن ها با دشواری روایات را حفظ کردند و برای نسل هایی گذاشتند که هزاران سال بعد می آیند. آن زحمت ها برای این تحمل شد که امروز من و شما به پیام های امامان دسترسی داشته باشیم و با امامان ارتباط برقرار کنیم. اهل بیتعلیهم الصلاه والسلام این پیام ها را با همین زبان جسمانی و از همان مقام مادی خودشان گفتند و کسانی هم شنیدند.<br/>
حال، آیا ما واقعاً از این پیام هایی که از وجود مقدس ولی عصر و پدران شانعلیهم الصلاه والسلام به ما رسیده است، به درستی، استفاده می کنیم؟! ما چقدر با کلمات اهل بیت آشنائیم؟ چند تا کتاب درباره روایات اهل بیت خوانده ایم؟ الحمدلله، بزرگان و عالمان آن ها را می خوانند، درباره آن ها تحقیق می کنند و حاصلش را هم تاآنجاکه به عمل ما مربوط است، در رساله های عملیه، می نویسند؛ اما این ها یک صدم مطالبی است که از معصومان نقل شده است. بسیاری از مطالب ایشان به عمل روزانه ما مربوط نیست، بلکه درباره معارف است یا درباره اخلاق است. معارف دقیقی از اهل بیت به جا مانده است که ما سراغش نمی رویم. این معارف لابه لای کتاب ها و در کتابخانه ها قرار دارد، اما در پی بهره بری از آن ها نیستیم. باید به میراثی توجه کنیم که از اهل بیت به ما رسیده است. آیا انصاف است که ما دنبال همه جور اطلاعاتی برویم و این همه با کامپیوتر و اینترنت کار کنیم، اما سراغ چند روایت از امیرالمؤمنینعلیه السلام نرویم. دست کم نهج البلاغه که در دسترس همه هست، چرا کوتاهی می کنیم؟ این ها تازه برکاتی است که از ناحیه مقام عادی امامان به ما رسیده است؛ پیامی است که به طورعادی بین دو انسان ردوبدل شده است. علم امروز از کتاب هایی استفاده می کند که هزاران سال پیش نوشته شده است. برای مثال، پزشکی از نوشته های محمدبن زکریای رازی استفاده می کند. دست کم، ما هم به همین اندازه به کتاب ها و نوشته هایی اهمیت بدهیم که از اهل بیت علیهم السلام به ما رسیده است. این یک نوع ارتباطی است که باید با امام زمان و دیگر اهل بیتعلیهم السلام برقرار کرد. اگر روزی ما با امام عصرعجل الله فرجه روبه رو شویم و ایشان به ما بگوید من از هزار سال پیش، برای شما پیام فرستاده ام، آیا شما گوش کردید؟ آیا خواندید؟، ما چه پاسخی داریم؟ پس چرا این قدر شما می گفتید یا صاحب الزمان منتظریم و آقا دلمان تنگ است؟ امام به ما خواهد گفت: آن روایت ها پیام های من بود، چرا نخواندید؟ خب اگر هم من را می دیدید، من همین ها را به شما می گفتم؛ مگر آن هایی که من را می دیدند از من چه می شنیدند؟ این اولین وظیفه ای است که ما دربرابر اهل بیت و وجود مقدس ولی عصر داریم.<br/>
== معنای توسل به ائمه اطهار ==
دوم، مسئله توسلات است. در این زمینه، برداشت ها مختلف است و مثل همه زمینه ها افراط و تفریط وجود دارد. بعضی خیال می کنند معنای توسل این است که انسان همه چیز را کنار بگذارد و فقط دعا کند. یعنی، اگر مریض هم شدیم، دکتر و دارو را کنار بگذاریم، رعایت بهداشت را کنار بگذاریم و فقط دعا کنیم. برای مثال، اگر سرمان درد گرفت، فلان دعا را بخوانیم. می دانیم که سیره خود اهل بیت و پیغمبراکرم و اصحاب شانعلیهم الصلاه والسلام این گونه نبوده است. خود امامان نیز به هنگام دشواری از توسل استفاده کرده و دعا می کردند. گاه، امام باقر[[صلوات]] الله علیه هنگام مریضی، نذر می کردند که کسی را به زیارت سیدالشهداعلیه السلام بفرستند. دقت کنید، خود ایشان امام است و همه چیز دست اوست، اما او هم وظیفه بندگی دارد. او هم مثل همه انسان ها باید نماز بخواند و [[روزه]] بگیرد. او باید خودش را مثل هر انسان دیگری، در پیشگاه خدا، فاقد همه چیز ببیند؛ حتی او باید بیش از دیگران فقر خودش را درک کند. منظور از دعا و توسل این چنین چیزی است و منظور این نیست که ما چیزی را جانشین این نظامی بکنیم که خدای عالم براساس حکمتش در عالم برقرار کرده. خواص داروها را خدا خلق فرموده است و افرادی زحمت کشیده اند و آن ها را کشف کرده اند. توسل و دعا به معنای پشت کردن به این ابزارها و وسیله ها نیست.<br/>
روزی، حضرت موسیعلی نبیناوآله وعلیه السلام مریض شد. به خداوند عرض کرد: خدایا من مریض شده ام، من را شفا بده. خطاب شد: نزد فلان پزشک برو و او فلان دارو را به تو می دهد تا شفا بیابی. حضرت موسی خودش آن دارو را تهیه کرد و خورد، اما درمان نیافت. بار دیگر که برای مناجات با خدا رفته بود، گفت: خدایا دارویی را که گفته بودی، استفاده کردم، اما بهبود نیافتم. خطاب شد: به تو گفتیم نزد فلان پزشک برو تا او به تو دارو بدهد. در این عالم، باید این اسباب وجود داشته باشد تا بسیاری از حکمت های آفرینش، در سایه این اسباب و ارتباطات، فراهم بشود. اگر این روابط نباشد، تکلیف ها به وجود نمی آید و اگر تکلیفی نباشد، رشد و پیشرفتی در عالم وجود نخواهد داشت. اگر تکلیف نسخه نویسی بر عهده پزشک نباشد، او در تشخیص بیماری دقتی نمی کند و پژوهش های پزشکی ادامه نمی یابد. اگر این باب بسته شود، دیگر در عالم رشدی وجود نخواهد داشت. برای مثال، اگر بنا شد هر کس گرسنه می شود به خدا بگوید من گرسنه ام پس مرا سیر کن، دیگر نه زراعتی پیدا می شود و نه کارخانه آسیابی و نه نانوایی. پس اصلاً این عالم برای چه خلق شده است؟ این اسباب برای چه فراهم شده اند؟<br/>
دعاکردن برای این است که انسان درهرحال به خدا توجه کند و بداند که این اسباب خودشان مستقلاً اثر نمی کنند؛ بلکه خداست که از راه این ها شفا می دهد. وقتی نمرود به حضرت ابراهیم علیه السلام گفت تو چه کسی را می پرستی و خدای تو چه کسی است، ابراهیم گفت: «الَّذِی خَلَقَنِی فَهُوَ یَهْدِینِ*وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِین*وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِین»،<ref>شعراء 78-80.</ref> خدای من آن کسی است که به من غذا می خوراند. او نگفت خدای من کسی است که مرا خلق می کند، و غذای من را می دهد. یطعم، یعنی غذا به کسی دادن و حتی پول دادن به کسی برای روزی. دقت کنید، نمی گوید اطعام کرد، در اطعام فقط غذا می دهند. اما ابراهیم گفت: خدای من آن کسی است که غذا به من می خوراند و آب را به من می نوشاند. انسان باید طوری بشود که همه این ها را ابزار دست خدا بداند؛ یعنی کار اصلی را خدا می کند. پس معنای توسل این نیست که ما نظام عالم را ندیده بگیریم و از حکمت هایی که خدا در آفرینش قرار داده است، صرف نظر کنیم. توسل به معنای آن نیست که بگوییم من از خدا می خواهم فقط خود او من را شفا بدهد. توسل به معنای آن است که رابطه مان را با امام زمان عجل الله فرجه حفظ کنیم؛ بدانیم هرچه داریم از برکت اوست؛ بدانیم که اگر انقلابی شد و پیروز شدیم از ناحیه اوست؛ بدانیم اگر امامی داشتیم و اگر رهبری داریم که خدا بر طول عمرش بیفزاید، همه شعاعی از نور وجود مقدس ولی عصراروحنافداه است؛ بدانیم با اشاره اوست که کارها پیش می رود. بنابراین، اگر ما لیاقتش را داشته باشیم و ایشان اشاره بفرمایند، کارمان به سامان می رسد. این مرحله دوم ارتباطی است که ما باید با امام زمان برقرار کنیم؛ یعنی در حل مشکلات مان، باید توجه مان به او باشد. ما باید کار و تلاش کنیم اما باید توجه داشته باشیم که اثر حقیقی از خدای متعال است که با وساطت وجود مقدس ولی عصر به ما می رسد.<br/>
== تلاش برای نزدیک شدن به جایگاه معصومان ==
سوم، سعی کنیم آن ویژگی هایی را به دست آوریم که امام به وسیله آن ها به مقام امامت رسیده است. امام برای این امام می شود که مردم را هدایت کند و دست آن ها را بگیرد و به جایی برساند که خودش رسیده است. وظیفه ما در مقابل امام این است که وقتی فرمود بیا این راه را برویم، به همراه او برویم، نه اینکه فقط مسئله اش را بدانیم و کتابش را بخوانیم. آن چه پیغمبر و امام را به این مقام رساند، عبودیت بود. انسان باید در مقابل خدا، اراده خودش را ببازد و بگوید حکم آن چه تو فرمایی. هر قدر ما این مسئله را تمرین کنیم و اراده مان را تابع اراده خدا کنیم، به مقام اهل بیت نزدیک می شویم. حال، اراده خدا چیست؟ خدا اراده اش را به وسیله انبیا و ائمه معصومین به ما ابلاغ کرده است. بنابراین، سعی کنیم موبه مو، دستورهای آن ها را اجرا کنیم، آن وقت شعاعی از نورانیت آن ها بر ما هم می تابد. اگر آن راه را برویم، خداوند به ما نیز کراماتی عطا می کند؛ همان طورکه گاه دیده اید بعضی از بزرگان نمونه ای از کرامات اهل بیت را داشته اند؛ بزرگانی که با اشاره ای مشکلی را حل می کردند و بیماری را شفا می دادند. این کرامت ها به سبب همان عبودیتی است که از ائمه یاد گرفته بودند.<br/>
این ایام فرصتی است که ما سعی کنیم روابط مان را با امام زمان [[صلوات]] الله علیه تقویت کنیم. این تقویت از سه راه صورت می گیرد: نخست، به پیام هایی که داده اند، به دقت گوش کنیم و آن ها را درست یاد بگیریم. دوم، در مشکلات مان به اهل بیت توسل کنیم. منظور فقط مشکلات مادی فردی نیست، بلکه باید برای حل مشکلات اجتماعی مان نیز توسل کنیم؛ مانند مشکلاتی که شیعیان امروز، به ویژه بحرین، به آن مبتلا هستند. سوم، سعی کنیم راه امامان را بپیماییم تا به مرتبه ای از مراتبی دست یابیم که آن ها دست یافته اند.<br/>
== پانویس ==
{{پانویس|colwidth=30em|۲}}
<div class="source"><span class="title">منبع:</span><span class="text"> [http://www.mesbahyazdi.ir/node/4077 پایگاه اطلاع رسانی آثار آیت الله مصباح یزدی] </span></div>
<div class="hold">
<div class="return">بازگشت به [[[[بیعت با امامان و معصومین ع]] ]] </div>
</div>