فرهنگ مصادیق:اعتراف حقیقی به گناه
مقدمه
الإمامُ علیٌّ علیه السلام: حُسنُ الاعْتِرافِ یَهدِمُ الاقْتِرافَ.
امام علی علیه السلام: اعتراف راستین، اثر گناه را نابود میکند.[۱]
عنه علیه السلام: النَّدمُ اسْتِغْفارٌ ، الإقْرارُ اعْتِذارٌ ، الإنْکارُ إصْرارٌ.
امام علی علیه السلام: پشیمانی، استغفار است، اعتراف به گناه، پوزش خواهی است و انکار آن، پای فشردن بر گناه است.[۲]
عنه علیه السلام: المُقِـرُّ بالذّنـوبِ تائـبٌ.
امام علی علیه السلام: معترف به گناه، توبه کننده است.[۳]
عنه علیه السلام: شافِعُ المُذنِبِ إقْرارُهُ ، و تَوبَتُهُ اعْتِذارُهُ.
امام علی علیه السلام: شفیع گنهکار ، همان اعتراف اوست [به گناهان ]و توبه او ، همان پوزش خواهی اوست.[۴]
عنه علیه السلام: عاصٍ یُقِرُّ بذَنبِهِ خَیرٌ مِن مُطیعٍ یَفتَخِرُ بعَملِهِ.
امام علی علیه السلام: گنهکاری که به گناه خویش اعتراف کند بهتر از فرمانبرداری است که به کار خویش ببالد.[۵]
عنه علیه السلام: ما أخْلَقَ مَن عَرفَ ربَّهُ أن یَعْتَرِفَ بذَنبِهِ!.
امام علی علیه السلام: چه شایسته است کسی که پروردگار خویش را شناخته، به گناه خویش اعتراف کند.[۶]
الإمامُ الباقرُ علیه السلام: و اللّهِ ، ما یَنْجو مِن الذَّنْبِ إلاّ مَن أقَرَّ بهِ.
امام باقر علیه السلام: به خدا سوگند تنها آن کس از گناه میرهد که به آن اعتراف کند.[۷]
عنه علیه السلام: لا و اللّهِ ما أرادَ اللّهُ تَعالی مِن النّاسِ إلاّ خَصْلَتَینِ: أنْ یُقِرّوا لَهُ بالنِّعَمِ فیَزیدَهُم ، و بالذُّنوبِ فَیَغفِرَها لَهُم.
امام باقر علیه السلام: سوگند به خدا که خداوند متعال از مردم جز دو کار نخواسته است: به نعمتهای او اعتراف کنند تا آنان را نعمت فزونتر دهد و به گناهان اقرار ورزند تا گناهانشان را بیامرزد.[۸]
