اسلام دین مدارا و مروت با کفار و دشمنان نیست
وقتی میگوییم اسلام دین رأفت و رحمت است،برداشتهای متعددی از آن میشود که برخی از آنها،برداشتهای غلطی است.برخی چنین برداشتی را دارند که اسلام،چون دین صلح و دوستی است،باید زبانی نرم و لطیف با مخالفان و دشمنان داشته باشد و از مدارا و مروت با مخالفان و کفار سخن میگویند.این چنین برداشتی بسیار سطحی و غلط است.
بدون شک،اسلام دین رحمت،رأفت،رحمانیت و صلح است و پیامبر (ص) پیام آور صلح و دوستی و برادری است اما باید توجه داشت در عین حال،اسلام دین جنگ،شمشیر و ذبح در برابر کفر، شرک، جهل، ظلم،جنایت و خیانت است و هیچ رأفت و رحمتی برای کفار و دشمنان اسلام در نظر نمیگیرد.سیاست قرآن،همیشه سیاست جنگ در برابر ظلم و ستم بوده است و همیشه با کفر و شرک و جهل در کارزار بوده است.هیچ وقت اسلام با کفر و شرک و جنایت،مروت و مدارا نمیکند و در مقابل آنان مقاوت میکند و تا میتواند ریشه ی آن را از جا میکند.اینکه بگوییم اسلام دین برادری و رحمت است،خیال کفار و دشمنان را آسوده نکردهایم بلکه آنان با شنیدن این کلام باید بیش از قبل ترسان شوند.پیامبر (ص) همان گونه که پیام آور صلح و دوستی بود،به همان اندازه هم با دشمنان و فاسدان سالها جنگید و سر از بدن آنان جدا کرد،در صحنه ی جنگ شمشیر دو لبه بود،دست و پای سارقان را میبرید،خود در مراسمهای سنگسار حضور داشت و مجری بود.حضرت علی (ع) هم علاوه بر آنکه بسیار مهربان و رحمان بود،همیشه با کفار میجنگید.ایشان بود که هزاران خوارج را یکجا کشت و به هلاکت رساند،ایشان بود که در بنی قریظه ۹۰۰ نفر از یهودیان عهد شکن را ذبح کرد و باید او را تحسین کرد.
اسلام بیش از هر دینی،دین صلح و دوستی است و بیش از هر دینی از فرصت توبه برای آدمیان گفته است.اما بیش از هر دینی مسلمانان را به جهاد و جنگ با کفر و شرک دعوت میکند.پیامبر (ص)در مقابل مسلمانان و برادران دینی خود،مهربان و رحمان بود اما در برابر کفار و مشرکان و دشمنان،سخت گیر و سخت بود.اسلام در برابر مسلمانان،نیکی و زیباییها رحمان و رحیم است اما در برابر کفر و فساد و شرک و جنایت،چون شمشیر برندهای است که تیزی آن سر هر جنبندهای را که تعدی کرده و کفر ورزیده،از بدنش جدا میکند.اسلام دشمنان خود و کفار را ذبح میکند و باید بدانیم که رأفت اسلامی و اسلام رحمانی برای کفار و فاسدان مطرح نیست.اگر فردی قدمی کج بردارد و غلطی کند و کفر بگوید و در تصدیق سخنان کفار سخن بگوید،با اسلام مقابله کند و علیه آن قیام کند،کفر و شرک بورزد،با مسلمانان درگیر شود،در مقابل نظام اسلامی فتنه ایجاد کند و علیه آن قیام کند،اسلام هیچ رأفت و رحمی را برای او در نظر نمیگیرد و برخورد او با این گروهها برخوردی قاطع است و حکم آنان جز اعدام نیست و خونشان مباح است.مدارا و مروت با کفار و مشرکان و فاسدان و دشمنان مطرح نمیشود و اساسا اسلام دین مدارا و مروت با کفار و دشمنان نیست بلکه دین جنگ و شمشیر در مقابل آنهاست.
کسانی که از مروت و مدارا با دشمنان میگویند،به راستی که آیات و کلام خدا را در قرآن که بهترین و کاملترین کتاب دینی است،فراموش کردهاند.
صراحت قرآن در دستور به جنگ و حمله با کفار و مشرکان
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ[۱]
ای کسانی که ایمان آوردهاید با کافرانی که مجاور شما هستند کارزار کنید و آنان باید در شما خشونت بیابند و بدانید که خدا با تقواپیشگان است.
قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ[۲]
با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز بازپسین ایمان نمیآورند و آنچه را خدا و فرستاده اش حرام گردانیدهاند حرام نمیدارند و متدین به دین حق نمیگردند کارزار کنید تا با [کمال] خواری به دست خود جزیه دهند.
وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلَّهِ فَإِنِ انْتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ[۳]
با آنان بجنگید تا دیگر فتنهای نباشد و دین مخصوص خدا شود پس اگر دست (از شرک) برداشتند تجاوز جز بر ستمکاران روا نیست.
حتی قرآن شرک را بدتر و منفورتر از قتل میداند و به صراحت دستور جنگ با مشرکان را میدهد:
وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ وَلَا تُقَاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتَّى يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ فَإِنْ قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذَلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ[۴]
و هر کجا بر ایشان دست یافتید آنان را بکشید و همان گونه که شما را بیرون راندند آنان را بیرون برانید [چرا که] فتنه [=شرک] از قتل بدتر است [با این همه] در کنار مسجد الحرام با آنان جنگ مکنید مگر آنکه با شما در آن جا به جنگ درآیند پس اگر با شما جنگیدند آنان را بکشید که کیفر کافران چنین است.
قرآن به صراحت مسلمانان را از دوستی با کفار منع میکند
یَيَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاءَ مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنْتُمْ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ[۵]
ای کسانی که ایمان آوردهاید دشمن من و دشمن خودتان را به دوستی برمگیرید [به طوری] که با آنها اظهار دوستی کنید و حال آنکه قطعا به آن حقیقت که برای شما آمده کافرند [و] پیامبر [خدا] و شما را [از مکه] بیرون میکنند که [چرا] به خدا پروردگارتان ایمان آوردهاید اگر برای جهاد در راه من و طلب خشنودی من بیرون آمدهاید [شما] پنهانی با آنان رابطه دوستی برقرار میکنید در حالی که من به آنچه پنهان داشتید و آنچه آشکار نمودید داناترم و هر کس از شما چنین کند قطعا از راه درست منحرف گردیده است.
الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَيَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا[۶]
همانان که غیر از مؤمنان کافران را دوستان [خود] میگیرند آیا سربلندی را نزد آنان میجویند [این خیالی خام است] چرا که عزت همه از آن خداست.
وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَوَاءً فَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ أَوْلِيَاءَ حَتَّى يُهَاجِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا[۷]
همان گونه که خودشان کافر شدهاند آرزو دارند [که شما نیز] کافر شوید تا با هم برابر باشید پس زنهار از میان ایشان برای خود دوستانی اختیار مکنید تا آنکه در راه خدا هجرت کنند پس اگر روی برتافتند هر کجا آنان را یافتید به اسارت بگیرید و بکشیدشان و از ایشان یار و یاوری برای خود مگیرید.
حتی قرآن ما را از دوستی با یهودیان و مسیحیان هم منع میکند و کسانی که آنان را به دوستی گیرند،ستمگر میخواند:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ[۸]
ای کسانی که ایمان آوردهاید یهود و نصاری را دوستان [خود] مگیرید [که] بعضی از آنان دوستان بعضی دیگرند و هر کس از شما آنها را به دوستی گیرد از آنان خواهد بود آری خدا گروه ستمگران را راه نمینماید.
اگر به درستی آیات قرآن را بخوانیم و در آنها تدبر کنیم،میبینیم که قرآن به صراحت ما را به جنگ و جهاد با کفار و فاسدان فرا میخواند و ما را از دوستی با آنان و حتی یهودیان و مسیحیان منع میکند.
در آیه ۱۲۳ سوره توبه که به صراحت ما را به کارزار با کفار فرا میخواند تا کفار متوجه درشتی و خشونت ما با آنها بشوند.در آیه ۲۹ سوره توبه،به صراحت میفرماید کسانی که حرام دین را حرام و حلال دین را حلال نمیدارند (یعنی کفار)،با آنان مبارزه کنید.در آیه ۱۹۳ سوره بقره ما را به جنگ با آنان فرا میخواند تا فتنه و فسادی از آنها بر روی زمین نباشد.در آیه ۱۹۱ سوره بقره،اشاره میکند که شرک مشرکان از جنگ و قتل بدتر است و ما را به سوی جهاد با آنها ترغیب میکند.در آیات (۱ ممتحنه-۱۳۹ نساء-۸۹) به طور واضح ما را از دوستی با کفار منع میکند و در آیه ۱۳۹ نساء میفرماید که دوستی با کفار عزت نمیآورد و در آیه ۸۹ نساء و ۱ ممتحنه از ما میخواهد با کفار و مشرکان بجنگیم.در آیه ۵۱ سوره مائده،ما را از دوستی با یهودیان و نصاریان منع میکند. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ[۹] آیه بسیار واضح است.
کسانی که چهره روشنفکری به خود گرفتند و سعی میکنند اسلام را با تمایلات خود سازگاری دهند و مطابق تفکرات خود آن را ابلاغ کنند،خواسته یا ناخواسته آنان هم مرتکب شرک شدهاند چون آن چیزی که قرآن نیست را به نام دین مطرح میکنند.
اینکه چرا قرآن ما را از دوستی با کفار و یهودیان مسیحیان منع میکند،حکمت الهی است و ما موظف هستیم حکم الهی را رعایت کنیم.دوستی با آنها برای اسلام و مسلمانان خطرناک است و مشرکان را قرآن نجس معرفی کرده است و آنان فاسدند و نباید با آنان مروت و مدارا داشت.در آیه ۸۹ سوره نساء فرمود« همان گونه که خودشان کافر شدهاند آرزو دارند [که شما نیز] کافر شوید تا با هم برابر باشید.»ما نباید با آنان دوستی کنیم چون آنان دوست دارند ما هم کافر شویم و ممکن است دوستی با آنان موجب تضعیف مسلمانان و اسلام شود و باعث از هم پاشیدگی و تفرقه در اسلام شود.مسیحیان و یهودیان هم به دلیل حسد ورزیدن به دین مبین ما،ممکن است برای اسلام خطر آفرین باشند.هدف اسلام،نابودی کفر و شرک و جهل و ظلم است و وظیفه ی مسلمانان اتحاد است تا بتوانند کفر و شرک را نابود کنند.آیا دوستی با کفار،موجب تحقق این هدف خواهد شد؟ هدف ما آنان هستند و ما میخواهیم با آنها دوستی کنیم؟
پس باید مراقب بود و از این تفکرات که موجب انحراف در اسلام میشوند و برای اسلام خطرناک هستند،دوری کرد و باید از دوستی با کفار و دشمنان اسلام پرهیز کنیم و باید با آنان بجنگیم.باشد که روزی همه را دین اسلام و خدایشان الله باشد.
