فرهنگ مصادیق:پاسداری از مرقد پیامبران و امامان
مقدمه
در مقابل گروه نخست که میگفتند که: (رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ).[۱] بنابراین مسجدسازی در کنار مدفن اولیای الهی گذشته از این که مطابق فطرت بوده، مورد تأیید شرایع پیشین الهی نیز بوده است.
محدث معاصر آقای البانی که سرسپرده وهابیان بوده، با پیش داوری خاصی در دلالت آیه بر جواز مسجدسازی در کنار قبور اولیا، خدشه کرده ومی گوید: مقصود از (الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ)[۲] امیران و متنفذان قوم بودند ومعلوم نیست که آنان انسانهای مؤمن و صالحی بوده باشند.[۳]
ولی ایشان از دو مطلب غفلت کرده است:
۱. مقصود از جمله (غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ)[۴] به شهادت این که ضمیر (عَلَى أَمْرِهِمْ)[۵] به اصحاب کهف برمی گردد، کسانی است که از اسرار اصحاب کهف آگاهی پیدا کرده بودند، در مقابل گروه نخست که اظهار بی اطلاعی کرده و گفتند (رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ).[۶] بنابراین، پیشنهاد کنندگان، انسانهای والایی بودند که از اسرار این گروه به روشنی آگاهی داشتند نه صاحبان قدرت.
۲. فرض کنید مقصود از(غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ)[۷] کسانی هستند که غالب و پیروز شدند، ولی مقصود غلبه دینی است، نه غلبه نظامی; زیرا طبری در تفسیر خود یادآور میشود آنگاه که اصحاب کهف پس از سیصد و اندی سال از خواب بیدار شدند فردی را از میان خود برگزیدند که به شهر برود و غذایی تهیه کند. این فرد آنگاه که گام از غار بیرون نهاد، اوضاع را دگرگون دید، بر دیوار تکیه کرده و به اطراف خود مینگریست و با خود میاندیشید تا دیروز اگر کسی در این شهر نام عیسی را میبرد کشته میشد، امّا حالا در همه جا نام عیسی شنیده میشود. سپس گفت: شاید اینجا آن شهری نیست که من دیدهام.[۸]
این قطعه تاریخی حاکی است که مقصود از گروه پیشنهاد کننده موحدانی بودند که آیین مسیح را برگزیدند و اگر هم مقصود از (غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ)[۹]غلبه و پیروزی باشد منظور، غلبه از نظر دینی و رسمیت دین و آیین بوده است.
۲. مرقد رسول خدا در درون مسجد النبی(صلی الله علیه وآله)
روزی که رسول خدا (صلی الله علیه وآله) به لقاء الله پیوست، خانه او جزو مسجد نبود و او در همان خانه خود با تصویب صحابه به خاک سپرده شد. پس از خاکسپاری او، همسرش عایشه سالیان درازی در آن خانه نماز میگزارد[۱۰] و هرگز احدی از صحابه به وی اعتراض نکرد که تو چرا در کنار قبر نماز میخوانی؟
آنگاه که در سال ۸۸ در دوران خلافت ولید بن عبدالملک مسجد پیامبر توسعه یافت، فرماندار مدینه یعنی عمر بن عبدالعزیز به فرمان «ولید» تمام اتاقهای همسران پیامبر را که دیوار به دیوار مسجد ساخته شده بودند تخریب کرد و جزو مسجد قرار داد و در نتیجه قبر مبارک در درون مسجد قرار گرفت و هرگز نه تابعان و نه فقیهان مدینه، به این عمل اعتراض نکردند و بالاتر از همه این که حضرت سجاد (علیه السلام) بر این عمل ایراد نگرفت.
این عمل حاکی از آن است که قرار گرفتن مسجد در کنار مشاهد اولیا و نماز گزاردن در آنها به عنوان تبرّک اشکالی ندارد و از آن زمان تا به حال که سیزده قرن میگذرد تمام مسلمانان جهان حتی وهابیان گرداگرد مرقد شریف رسول خاتم (صلی الله علیه وآله) نماز میگزارند و کسی اعتراض نمیکند.
آری، در زمان تخریب، فقیهی به نام سعید بن مسیّب اعتراض کرد[۱۱] ولی سبب اعتراض او در تاریخ نیامده است. احتمال دارد تخریب اتاقهای همسران نبی بدون رضایت صاحبان آنها صورت گرفته بود از این نظر سعید بن مسیّب اعتراض کرد.
احتمال دیگر این که نظر او این بود که این خانههای بسیار بی آلایش به همان حالت بماند تا برای آیندگان عبرت باشد.
