فرهنگ مصادیق:نقش خانواده در آسانسازی ازدواج جوانان
رهروان ولایت ـ مسئله ازدواج از جمله مسائلی است که نگاه های متفاوت افراد به آن، در وقوعش تاثیر بسزایی دارد. این گونه نیست که تا وضعیت شغلی و شرایط مادی ازدواج مهیا بشود جوان راغب به ازدواج باشد یا بتواند خانواده اش را راضی به اقدام برای ازدواجش کند. بسیاری از موانع ازدواج بیشتر از آن که به امور واقعی خارجی ربط داشته باشد، به نوع نگاه خانواده ها و آن نقطه نظرهایی ربط دارد که به فرزند جوان خود القاء می کنند. معمولا منشاء سختگیری ها در ازدواج، از والدین جوان ناشی می شود که یا به طور مستقیم خود مانع ازدواج هستند، یا به صورت غیر مستقیم در به وجود آمدن آن مانع دخیل می باشند.
قرآن کریم در سوره نور خطاب به والدین و سرپرست یک جوان دستور می دهد:«وَأَنْكِحُوا الْأَيَامَى مِنْكُمْ وَالصَّالِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمَائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَرَاءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ.مردان و زنان بی همسر خود را، همسر دهید، همچنین غلامان و کنیزان صالح و درستکارتان را. حال اگر فقیر و تنگدست باشند، خداوند از فضل خود آنان را بی نیاز می سازد؛ خداوند گشایش دهنده و آگاه است.»(سوره نور/ آیه32)
با دقت در این آیه به دو نکته می توان پی برد؛ اول این که از وظایف والدین فراهم کردن شرایط ازدواج برای فرزندان جوان شان می باشد و دومین مسئله این است که ازدواج را آسان بگیرند و به خاطر مشکلات پیش پا افتاده آن را به تعویق نیندازند؛ حتی اگر آن مسئله نبودن پول و امکانات کافی برای ازدواج باشد. رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم در این باره می فرماید: «مَنْ أَدْرَکَ لَهُ وَلَدٌ وَ عِنْدَهُ ما یُزَوِّجُهُ فَلَمْ یُزَوِّجْهُ، فَأَحْدَثَ فَالأْ ثْمَ بَیْنَهُما؛ کسی که فرزندش به حد رشد رسد و امکانات تزویج او را داشته باشد و اقدام نکند، و در نتیجه فرزند مرتکب گناهی شود، این گناه بر هر دو نوشته می شود.»[۱]
برای آسان سازی مسیر ازدواج جوانان، مسیر سختی پیش روی والدین وخانواده های جوانان قرار دارد. که در اینجا ضروری است به بعضی نکات آن پرداخته شود:
۱.ایمان به خدا اولین رکنی است که ما به آن نیازمندیم. تا خدا و حرف او را باور نداشته باشیم، هموار کردن این مسیر کاری بس دشوار است. ضعف در ایمان به خدا و فرمایشات او است که جوانان ما را از ازدواج دور می کند و در پی آن آلودگی های بی شماری دامن جوان ما و جامعه ما را خواهد گرفت. وظیفه خانواده هاست که بینش صحیح نسبت به دستورات خدا را، اول برای خود و بعد برای جوان شان به وجود آورند که خدواند در ازدواج برکتی را قرار داده که فقیر را غنی می سازد. امام صادق علیه السلام یکی از موانع ازدواج را همین ضعف ایمان بر می شمرد و می فرماید:«مَنْ تَرَکَ التَزویجَ مَخافَهَ العَیلَهِ فَقَدْ أساءَ باللهِ الظَنَّ .هر کس به خاطر ترس از مخارج زندگی ازدواج نکند به خدای متعال سوء ظن پیدا کرده است. »[۲] و این وظیفه والدین است که اول خود و بعد فرزند خود را نسبت به این مسئله آگاه سازند.
۲.تربیت کردن فرزندان، به نحوی که اهل تلاش باشند و چشم شان فقط به جیب والدین خود نباشد، از سوی خانواده پسر، و قبول این گونه پسران جوان، از طرف خانواده دختر،یکی دیگر از ارکان تسهیل امر ازدواج می باشد. وقتی باور خود و فرزندان مان این باشد که با تلاش (در کنار توکل و باور درست به خدا)است که تمام مشکلات اعم از مادی و معنوی حل خواهد شد و الان هم جوان من، فردی پرتلاش و آینده دار است، دیگر ترس و دلهره ایی از شروع زندگی با امکانات کم وجود نخواهد داشت.
۳.خوشبختی را فقط در مادیات ندیدن و باور داشتن این نکته که رفاه مادی الزاما خوشبختی نمی آورد و خوشبختی انسان در سایه تلاش، عشق و محبت و احترام های متقابل به وجود می آید. دین ما پر است از دستورات و سنت هایی که جوانان را به ازدواج بدون توجه آن چنانی به مادیات ترغیب می کند و در این جا بهترین نمونه برای این که دو خانواده، خصوصا خانواده دختر به کم اهمیت بودن مادیات در مسئله ازدواج توجه داده شوند، زندگانی حضرت زهراء سلام الله علیها است که در روایات آمده که خرج عروسی و تهیه وسایل منزل، همه از فروش یک زره که حضرت علی علیه السلام مهریه حضرت زهراء علیها السلام قرار داده بودند تهیه شد.[۳]
۴.گاهی جوانان هزینه شروع یک زندگی آبرومندانه و حتی با رفاه قابل قبول را دارند ولی هراس از مقدمات و تشریفات آن، که غالبا از جانب خانواده ها بر آنان تحمیل می شود، مانع از اقدام برای ازدواج شان می شود.خانواده ها باید آینده فرزندان خود را ببینند نه خوشی امروز آن ها که ناخوشی آینده را در پی دارد. خوب است در این جا به یکی از رهنمودهای رهبر معظم انقلاب دامهبرکاته اشاره کنیم که ایشان می فرمایند:«شما اگر نگاه کنید به تشریفات ازدواج در میان اقوام مختلف، خواهید دید در اسلام تشریفات ازدواج ساده است. البته جشن و سرور و این ها عیبی ندارد، هر کس هر مقداری که مایل است، اما اینها جزو دین و جزو تشریفات رسمی و دینی ازدواج نیست. هر کس خواست می تواند انجام بدهد، هر کس نخواست، نه... حالا هم که مقررات ثبت است و درج در محاکم. مراکز ثبت رسمی است و هیچ تشریفاتی ندارد؛ می توانند خیلی راحت و بدون تشریفات این ازدواج را انجام دهند.[۴]
