فرهنگ مصادیق:سخن چینی - ویکی فقه
محتویات
مقدمه
سخن چینی عملی است که سخن چین به خاطر مقاصدی آن را انجام میدهد.
معنای سخن چینی
دو به هم زدن را سخن چینی نمیمه میگویند.
عمل سخن چین
سخن چینی عمل سخن چین است و سخن چین به کسی گویند که به قصد برهم زدن روابط دوستانه اشخاص، سخن هریک را برای دیگری بازگو میکند.
احکام سخن چینی
حکم تکلیفی
سخن چینی میان مسلمانان حرام،[۱]بلکه از گناهان کبیره است.[۲] در حدیثی از امام محمد باقر علیه السّلام آمده است: «بهشت بر سخن چینان حرام است».[۳] سخن چینی به گفتار محدود نمیشود، بلکه بازگو کردن سخن دیگری با نوشتن یا اشاره را نیز در برمیگیرد.[۴][۵]گوش دادن به کلام سخن چین نیز حرام است.[۶] سخن چینی گاه جایز، بلکه مستحب یا واجب میشود، مانند سخن چینی میان مشرکان به قصد ایجاد اختلاف میان آنان و تقویت جبهه اسلام.[۷]
حکم وضعی
کسب مال از راه سخن چینی، مانند اجیر شدن برای این کار، باطل است و سخن چین نمیتواند در مالی که از این راه به دست آورده، تصرف کند و باید آن را به صاحبش بازگرداند.[۸]
دیگر احکام
بر امیر لشکر جایز نیست فردی را که کارش سخن چینی میان مسلمانان است همراه خود به جبهه جنگ ببرد و اگر چنین کسی راهی جبهه شد، از غنایم سهمی ندارد و چنانچه نیرویی از دشمن را بکشد مستحق سَلَب او نخواهد بود.[۹] چنانچه کسی دیگری را با عنوان سخن چین خطاب کند، تعزیر میشود.[۱۰]
