فرهنگ مصادیق:تجلیل از استقلال افغانستان ایا ما مستقل ایم.
از هشتاد و هشتمین سالگرد استقلال افغانستان بتاریخ نوزدهم ماه اگست امسال تجلیل بعمل امد. افغانستان در سال ۱۹۱۹ استقلال خود را از برتانیه در این روز بدست اورد و منحیث یک کشور مستقل شناخته شد. همسایگان افغانستان نیز در ماه اگست از روز استقلال خود تجلیل بعمل اوردند. کشور هند از روز استقلال خود در پانزدهم ماه اگست سال ۱۹۴۷ از برتانیه تجلیل بعمل اورد و کشور پاکستان نیز در عین ماه در سال ۱۹۴۷ در انقسامی از هند منحیث یک کشور مستقل شناخته شد و هر سال از این تاریخ که مبنی تاسیس انرا مشخص میسازد تجلیل بعمل میاورد.
افغانستان در مقایسه با هند و پاکستان، استقلال خود را بیست و هشت سال قبل از هر دو بدست اورد و در زمانی که افغانستان از کسب استقلال خود تجلیل بعمل میاورد، کشور هند و بیشتر کشورهای شرق میانه هنوز برای کسب استقلال شان از استعمارگران مبارزه مینمودند. اما ایا در طول این هشتاد و هشت سال افغانستان انکشافی بخود دیده است، ایا کسب استقلال به مستقل بودن این کشور انجامیده است.
مثل هر سال امسال نیز در استدیوم کابل مراسمی با حضور حامد کرزی ریس جمهور افغانستان و دیگر روسای این کشور برای تجلیل از اینروز برگزار گردید. مقایسه عکسهای مراسم تجلیل این روز در افغانستان با هند و پاکستان از دستاوردهای مختلفی سخن میگفت.
تصاویر تجلیل از استقلال افغانستان چهرههای خسته و خاک الود مردم، سیمهای خاردار در اطراف استدیومی که فقط پنج سال قبل شاهد اعدامهای وحشیانه طالبان بود، عساکری که به صدها تن با مسلسلها در اطراف و در بالای دیوارها در حالت اماده باش قرار داشتند،تعداد محدود زنها که بیشتر انان برقع بر سر داشتند بتصویر میکشید و سخنان ریس جمهور افغانستان، که مکررا خواهان اتحاد مردم و توجه به انکشاف کشور و روی گردانی از تفرقه میگردید. این مراسم شباهت عجیبی به مراسم تجلیل از استقلال افغانستان در سال ۱۹۱۹ داشت، امیر امان الله خان در سخنرانی اش از مردم میخواست تا متحد شوند و از دنیا میخواست تا استقلال افغانستان را به رسمیت بشناسند و در ان مراسم هم تعداد زیادی از مردان مسلح در اطراف و تعداد اندکی از مردم در حالتی نزار در میدانی از خاک و گرد دیده میشدند. براستی که افغانستان حال با افغانستان سال ۱۹۱۹ شباهت غمگینی دارد.
افغانستان استقلال خود را فقط در عدم حضور بیگانگان در خاک خود استدلال میکند. واضح است که افغانستان دیگر مستعمره برتانیه و یا کشور خارجی دیگر نمیباشد و این مسله مسبب خرسندی ما افغان هاست که با غیرت و استقامت خود در برابر بیگانگان کشور و موطن خود را ازاد نمودیم. اما اکنون که از ازادی کشور ما هشتاد و هشت سال میگذرد و ما از قرن نوزدهم به قرن بیست و یکم قدم نهادهایم، باید به استقلال به دیده دیگری نگریسته و انرا ارزیابی و استدلال نمایم.
در قرن نوزده صد، مستعمرات متعدد در قارههای اسیا و افریقا، برای ازادی و کسب استقلال خود از قدرتهای وقت که شامل برتانیه، فرانسه، المان، پرتگال و هالند میگردید کوشش مینمودند و کسب استقلال در یک کشور، بزرگترین دستاورد ان محسوب میگردید. ولی در قرن کنونی ما، مستعمره بودن به شکل و سبک دیگر عرض وجود نموده است که مانند قرن نوزدهم درحضور مستقیم قدرتهای جهان در یک کشور و استخراج معادن و یا صادر نمودن تولیدات ان کشور به کشور دیگر خلاصه نمیگردد و بلکه در خود کفایی یک کشور گنجانیده شده است.
کشور هند و پاکستان بعد از کسب استقلال خود به پیشرفتهای بزرگی نایل امدهاند. هر دو کشور قدرتهای عمده ذروی جهان بشمار میروند و ته بنای اقتصادی، سیاسی و مدنی قوی دارند. کشور هند با وجود دارا بودن جمعیت بیش از یک میلیارد نفر بزرگترین دموکراسی جهان خوانده شده است و خبرهترین محققین ذروی در اسیای جنوبی پاکستانی الاصل هستند.
کشور ما تا چه اندازه توانسته در این هشتاد و هشت سال استقلال پیشرفت نماید، ایا این کشور قابلیت فراهم اوردن زندگی ساده را برای تقریبا سی و دو میلیون باشنده داراست. ایا این کشور بدون امداد خارجی قادر به اداره سیستم سیاسی ، اقتصادی و مدنی خویش میباشد.
در سده بیست و یکم که استقلال یک کشور و مستقل بودن ان در خودکفایی و اهمیت سیاسی و اقتصادی یک کشور در سیستم بین المللی سنجیده میشود و کشوری خودکفاست که بتواند برای جمعیت خود اساسی و سادهترین احتیاجات را مثل اب سالم، برق، محل سکونت و امکانات صحی،تحصیلی و شغلی فراهم اورد، افغانستان ما در کجا قرار دارد. کشور ما برای بار دوم در صدر کشورهای تولید کنندگان مواد مخدر قرار گرفت و کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر با سرعت نگران کنندهای در حال افزایش است . درکشور ما اوسط طول عمر زنان و مردان ان فقط چهل و سه سال میباشد. در کشور ما از هر پنجاه کودک حدود شش تن انان به امراض مختلف جان خود را از دست میدهند. در کشور ما کسی در مورد ایدز یا اچ ای وی چیزی نمیداند اما موسسات بین المللی صحی هشدار دادند که این مرض بشکل سرسام اوری در حال گسترش است. کشور ما در عصر تکنالوژی با جمعیتی معادل سی و دو میلیون فقط سی هزار منبع انترنتی دارد که این خود بنوعی تماس ما را با دنیا بیرون محدود میسازد. کشور ما با دارا بودن جوانترین جمعیت، قابلیت جذب فقط یک ششم انان را به مکاتب و موسسات عالی تحصیلی داراست. کشور ما در عصر دموکراسی، هنوز هم نتوانسته است تا مجرمین قتلها، فجایع و مسببین این حالت نزار کشور را به پای میز محکمه بکشاند و هنوز از انان تجلیل بعمل میاورد. کشور ما در عصر ازادی بیان به سانسور خفه کنندهای محکوم گردیده است که مردم ان یا حقیقت را بنفع خود تعدیل میکنند و یا به خیر خود از ان چشم میپوشند. اروزهای مردم ما هنوز در داشتن برق برای بیست و چهار ساعت، داشتن نان برای سه وعده، داشتن سرکهای اسفالت، داشتن سیستمهای بدون فساد و رشوه ستانی و داشتن یک روال زندگی عادی خلاصه میشود.
استقلال کشور ما باعث افتخار ماست ولی مستقل بودن ان خوابیست که اگر اصلاحاتی اساسی در این کشور رونما نگردد، برای همیشه یک ارزو باقی خواهد ماند. امید است که هر سال زمانی که از کسب استقلال کشور خود از چنگ بیگانگان تجلیل بعمل می اوریم، لحظهای را وقف تفکر نمایم و بیاندیشم که ما برای کشور خود چه خدمتی را انجام دادهایم، ایا خشتی را در گوشهای از خاک ان بخاطر ابادی بر زمین نهادهایم و یا از روی خودخواهی دیوار گلی و مخروبه انرا هم ویران تر نمودهایم. به امید شگوفایی کشوری که روزی تمدن را در خود میپروارنید و امروز ویرانترین، فقیرترین کشور در قلب اسیاست و مردم غیور ان محتاجترین به امداد و خیریههای کشورهای دیگر جهان.
