فرهنگ مصادیق:تبری – ویکی فقه
محتویات
مقدمه
بیزاری جستن از دشمنان خدا را تبرّی گویند. از عنوان تبرّی به مناسبت در باب طهارت و صلات سخن رفته است.
تعریف تبرّی
تبرّی اصطلاحی کلامی در برابر تولّی از آموزههای اسلام بویژه نزد شیعۀ امامیّه است. تبرّی از ریشۀ «برء» است و در زبان فارسی بیشتر به صورت «تبرّا» به کار میرود.
تبرّی در قرآن و روایات
تبرّی ریشه در قرآن کریم دارد و «برائت» نام یک سورۀ قرآن است که با برائت خدا و پیامبرش از مشرکان آغاز میگردد.
در روایات نیز بر اهمیّت مسئلۀ تبرّی، فراوان تأکید شده است. در حدیثی از پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله، تبرّی از مهمترین و استوارترین رشتههای ایمان ذکر شده است.[۱]
و در روایتی از امام صادق علیهالسّلام به وجوب برائت از مخالفان دین خدا و دوستان دشمنان خدا تصریح شده است. [۲]
در روایتی دیگر از ایشان، حقیقت ایمان، تبرّی همراه با تولّی- که مفهوم متضاد و مخالف آن است- دانسته شده است. [۳]
دشمنان خدا
دشمنان خدا عبارتند از مشرکان، کافران و کسانی که منکر امامت و ولایت امامان معصوم علیهمالسّلام هستند.
وجوب تبرّی
تبرّی از دشمنان خدا، واجب است؛[۴] [۵] [۶][۷]بلکه از مهمترین ارکان دین به شمار میآید [۸] و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است. [۹]
تلقین تبرّی به محتضر و میت
تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین میشود.[۱۰][۱۱]
تبرّی در شب و روز جمعه
از اعمال شب و روز جمعه تبرّی از گمراهان و دشمنان اهلبیت علیهمالسّلام است. [۱۲]
