فرهنگ مصادیق:اصطلاح شناسی جنابت و ترشحات جنسی
منی
منی، به مایع غلیظی گفته میشود که از غدد تناسلی مرد، به وسیله نزدیکی یا احتلام و یا استمنا بیرون میآید. خروج منی در زن و مرد تفاوت دارد و در مرد، دارای سه نشانه زیر است:
۱. همراه با شهوت است.
۲. با جستن بیرون میآید.
۳. بدن پس از آن سست میشود. اگر هیچ یک از این نشانههای سه گانه و یا یکی از آنها در آن نبود، حکم به منی نمیشود؛ مگر آن که از راه دیگری یقین به منی بودن آن پیدا شود.
در زن، اگر خروج ترشحات، همراه با شهوت (اوج لذت جنسی) باشد، حکم به جنابت میشود و لازم نیست با جستن بیرون آید و بدن سست شود و اگر بدون شهوت باشد، حکم به منی نمیشود؛ مگر آن که از راه دیگری یقین به منی بودن آن پیدا شود. هر رطوبت و ترشحی که از بانوان بیرون آید، لازم نیست برای آن غسل کنند؛ بلکه بسیاری از این ترشحات که با اندک تحریک جنسی از آنان بیرون میآید، منی نیست و پاک است.
جنابت
جنابت در اصل، اسم مصدر از اجناب و به معنای دوری است و در اصطلاح، به حالت نجاست باطنی گفته میشود که پس از نزدیکی یا خروج منی حاصل میشود. انسان جنب، از آن جهت که بدون طهارت و غسل، از نزدیک شدن به نماز منع و نهی گردیده، جنب نامیده شده است. به طور کلی، انسان به دو چیز جنب میشود؛ یکی آمیزش جنسی به شرط دخول، نسبت به مرد و زن [اگرچه منی بیرون نیاید] و دیگری بیرون آمدن منی؛ در خواب باشد یا بیداری؛ کم باشد یا زیاد؛ با شهوت باشد یا بی شهوت و با اختیار باشد یا بی اختیار. هر یک از دو مشخصه یاد شده، به تنهایی باعث وجوب غسل جنابت میگردد. بنابراین، ممکن است مرد با همسر خود نزدیکی کند و منی از او بیرون نیاید که در این صورت نیز بر هر دوی آنان غسل واجب میشود.
احتلام
احتلام، از واژه حلم و به معنای خواب دیدن با لذت جنسی است؛ خواه این خواب، باعث انزال منی شود یا نشود؛ ولی در اصطلاح شرعی، احتلام، اخص از احتلام لغوی است؛ به این معنا که هرگاه در خواب، از شخص، منی خارج شود، شخص محتلم شده است و در این صورت، باید برای نماز، غسل جنابت انجام دهد.
استبراء
استبرا در لغت به معنای پاکی خواستن است و در اصطلاح، به عملی گفته میشود که مرد بعد از بیرون آمدن بول انجام میدهد و کیفیت آن به این ترتیب است که سه بار با انگشت میانه دست چپ از مخرج غائط تا بیخ آلت بکشد و بعد با شَست و انگشت ابهام، زیر آلت گذاشته، سه بار تا ختنه گاه بکشد و سپس سه بار سر آلت را فشار دهد. این عمل، برای مرد مستحب است و فایده اش آن است که اگر آب مشکوکی بعد از آن از شخص خارج شود، پاک است و وضو را هم باطل نمیکند؛ اما اگر استبرا نکند و چنین آبی از او خارج شود، باید وضو را اعاده کند و محل را بشوید.
یک نوع استبرای دیگر نیز به نام استبرای از منی وجود دارد که با بول کردن حاصل میشود و فایده اش آن است که اگر آب مشکوکی بعد از آن خارج شود و انسان نداند منی است یا یکی از آبهای پاک، غسل ندارد و اگر استبرا نکند و احتمال دهد ذرات منی در مجرا باقی بوده، همراه بول یا رطوبت دیگری خارج شده، باید دوباره غسل کند. برای بانوان، استبرا وجود ندارد و اگر رطوبتی از آنان بیرون آید و در پاکی و نجاست آن شک کنند، پاک میباشد و وضو و غسل آنان را نیز باطل نمیکند.
استمناء
استمنا آن است که انسان با خود یا دیگری کاری کند که از او منی بیرون آید؛ لازم نیست این عمل با وسیلهای انجام گیرد؛ بلکه ممکن است با نگاه به عکس مبتذل یا فکر ملاعبه، معاشقه و نزدیکی با جنس مخالف نیز استمنا و خودارضایی صورت گیرد. این عمل، گناهی بزرگ و حرام است و در صورت خروج منی، روزه شخص باطل و غسل جنابت بر او واجب میشود و اگر با این عمل، منی بیرون نیاید، هر چند شخص مرتکب گناه شده است، ولی روزه اش باطل نیست و غسل هم ندارد.
استمنا، کفاره ندارد؛ ولی باید توبه کند و از این کار دست بردارد. اگر شخصی که استمنا کرده، نزد قاضی اقرار کند یا دو نفر عادل، نزد قاضی شهادت بدهند، قاضی او را تعزیر میکند؛ یعنی به مقداری که مصلحت میداند، به او تازیانه میزند؛ البته در این گونه موارد لازم نیست شخص به گناه خود اقرار کند و بر دیگران نیز لازم نیست که نزد قاضی آبروی او را ببرند.
مَذْیْ
مذی، در اصل، به معنای آبی است که از روزنه حوض بیرون میرود و در اصطلاح، به آبی میگویند که بعد از ملاعبه و بازی کردن با همسر یا شخص دیگر، از شخص بیرون میآید. این رطوبت، در صورتی که مجرا آلوده به بول و منی نباشد، پاک است.
وَذْیْ
وذی، در اصل، از وذیه به معنای آب کم گرفته شده است و در اصطلاح، به آبی میگویند که بعد از منی بیرون میآید. این رطوبت، در صورتی که مجرا آلوده به بول و منی نباشد، پاک است.
وَدْیْ
ودی، در اصل، به معنای جاری شدن آب و غیر آن است و در اصطلاح، به آبی میگویند که بعد از بول بیرون میآید و کمی سفید و چسبنده است. این رطوبت، در صورتی که مجرا آلوده به بول و منی نباشد، پاک است.
عرق جنب از حرام
عرق کسی که از طریق حرام جنب شود، خواه به واسطه زنا باشد یا لواط و یا استمنا، نجس نیست؛ ولی بنا بر احتیاط، با بدن یا لباسی که به آن آلوده شده، نماز نخواند.
